We zijn nu ruim 1,5 week onderweg en ondanks dat alles voorspoedig verliep de eerste week wat het toch even wennen... We hadden flink last van een jetlag. Nu schijnt het te helpen om zo snel mogelijk mee moet doen in het ritme van waar je bent, maar leg dat je kinderen maar eens uit... En ook al leg je het uit; ze moeten het ook nog snappen. En al zouden ze het snappen dan zouden ze er ook nog naar moeten handelen... Dat werkte dus niet. Bij onszelf trouwens ook niet. Met als resultaat dat we om 3 uur 's nachts met z'n allen klaar wakker op de hotelkamer zaten te wezen vermoeide pogingen te doen in slaap te komen. Tegen 5en was ik, denk ik, de laatste die in slaap viel.
Om vervolgens na 12en 's middags wakker te worden. Ik zag onszelf niet de volgende dag al meteen door te reizen naar Kuala Lumpur, dus we besloten een extra nacht in Singapore te blijven.

Verder viel het wennen wel mee. Geen grote cultuurshock, zeker voor Noah en Olive niet. Die lijken alles heel normaal te vinden. Ook al zijn ze de drukte van het verkeer, de mensenmassa, de metro, de honderden stalletjes met eten helemaal niet gewend. Dit is echt het compleet tegenovergestelde van het rustige Giethoorn.
Ze aanschouwen het zonder heel veel verbazing. Ze vinden alles wel heel interessant en zoals ze altijd doen bij het zien van nieuwe dingen is ontdekken -echte Buitenhoeve kinderen 😉 Ze klimmen overal op, pakken alles vast en stoppen van alles in hun mond. Of even lekker ergens aan likken dat gebeurt ook regelmatig. En als ze moe zijn hebben ze de gewoonte om waar we ook zijn (van lift tot metro, tot wc en tot op het vliegveld) even lekker op de grond te gaan liggen rollen. Voor ons als ouders die in de loop der jaren toch al iets meer smetvrees ontwikkeld hebben, is dat even slikken. Nu hebben we het geluk gehad dat we in Singapore aankwamen en alles daar redelijk schoon is, maar de vloer op het metrostation zal wel niet elke dag gereinigd worden...

Voor ons (mij) is de drukte meer wennen, want in de mensenmassa ben je ze zo kwijt. Daarom hebben we van die handige lijntjes mee waar we als ouder en als kind aan vast kunnen. Ze kunnen dan 1,5 meter vrij lopen en die hebben hun dienst al bewezen. Noah en Olive zijn nou eenmaal geen typetjes die rustig bij je aan de hand blijven lopen. Op deze manier kunnen ze toch 'zelf' lopen. Vooral op drukke momenten bij de douane, in de metro en op het vliegveld waar ze even bij je moeten blijven en wij bezig zijn, zijn ze erg handig 🙂

In Singapore zijn we beide dagen naar Garden by the Bay geweest. Een prachtig futuristisch park met grote tropische bomen en planten. Daar konden we lekker rondlopen en Noah en Olive ook hun gang gaan. En er is een playground met fonteinen voor kinderen. Die waterspeelplaatsen -ook in Kuala Lumpur- zijn superrelaxt! Kids hebben plezier en wij kunnen even rustig zitten. Dat we beide dagen naar Garden by the Bay zijn geweest komt omdat de eerste keer de Skywalk gesloten was wegens dreiging van onweer. En de Skywalk leek ons wel erg leuk. Noah vroeg er de volgende dag naar, dus nog een keer die kant op.

De Skywalk was erg mooi en leuk om te doen; je loopt dan over een grote loopbrug tussen de bomen en je kan zo een stuk van de skyline van Singapore zien. Ondanks dat ik weet dat we nog wel veel grotere avonturen gaan beleven en dit dan niet super spectaculair is, heb ik toch al even het gevoel mogen voelen hoe het is om samen iets te beleven. En dat is waarom ik het zo tof vind om dit met elkaar te kunnen doen 🙂

's Avonds (en 's nachts) besteden we onze tijd aan het voorbereiden van de komende weken; waar gaan we naar toe?, hoe komen we daar? en waar verblijven we? We boeken hotels, bus-, boot- en vliegtickets.

Onze eerst volgende stop is Kuala Lumpur. Eigenlijk is het een tussenstop, want ik wil graag zo snel mogelijk naar het strand. Dat heb ik Noah en Olive ook beloofd en die hebben daar ook echt zin in. Maar deze tussenstop doen we niet zo maar. Rob & Nynke (broertje van Ralf en zijn vriendin) zijn al vanaf augustus aan het reizen en zitten de komende dagen in Kuala Lumpur. Dat is zo dichtbij vanaf Singapore dat we deze kans om hen even te zien na 5 maanden niet willen laten schieten.

Maar we besluiten om maar 2 nachten in KL te blijven, om daarna zsm naar het strand te kunnen. Aan de westkust van Maleisië kunnen we niet echt iets vinden dat ons aanspreekt en aan de oostkust is er moesson en veel gesloten, dus we gaan daarna direct door naar Thailand! Koh Tao om precies te zijn <3 Daarover in een volgend blog meer...

Vanaf Singapore vertrekken we in zo'n luxe touringcar. Noah en Olive kunnen met z'n tweeën in 1 stoel zitten zodat ze samen op de Ipad filmpjes kunnen kijken. We moeten de grens over naar Maleisië en daar kijkt iedereen vol verwondering naar de blonde koppies. Mensen willen ook graag even aan ze zitten; even in de armpjes of wangetjes knijpen om als het ware te zien of ze wel echt zijn.
Olive is sowieso wat meer verlegen en gereserveerder, die trekt vooral een heel chagrijnig gezicht of ze zegt dat ze het spannend vindt. Noah vindt het ook niet altijd leuk. Zo zegt hij tegen mij: 'Ze zitten elke keer aan me. Waarom doen ze dat? Ik vind het niet fijn als ze dat doen'. Dat vind ik lastig, want ik vind het knap dat hij zijn grenzen aangeeft en ik wil die graag respecteren. Ik geef aan dat ik zal opletten en zal ingrijpen als hij het niet fijn vindt. Inmiddels is ie al wat meer gewend en is het meer oké, maar ik heb ze ook al een paar keer in bescherming genomen. Ik weet dat ze het goed bedoelen, iedereen is zo dol op ze, maar het is soms echt een beetje 'too much'.

In KL hebben we een hotel geboekt in de wijk Brickflields, Little India. Rob en Nynke zouden dat doen, dus ik dacht dan doen wij dat ook, zitten we bij elkaar in de buurt. Little India dus. Ik kan je zeggen dat ik voorlopig even genezen ben van het idee om ooit nog eens naar India te willen. Wat vond ik het daar even heftig zeg, alles kwam door de vermoeidheid waarschijnlijk ook wat harder binnen, maar die muziek, alle die kraampjes en winkeltjes en dan al die Indiërs (mannen vooral) die je aanstaren zonder echt te lachen, te groeten of welke gezichtsuitdrukking dan ook. Dat was voor mij even te veel van het goede, alhoewel er zeker een gezellig, chaotisch sfeertje hing.

We lopen een paar meter om een, Indiaas uiteraard, restaurantje te zoeken en staan voor een van de velen te overleggen of we naar binnen zullen gaan. Twee Nederlandse toeristen die buiten zitten te eten en ons horen moedigen ons aan met de woorden: 'Het is hier best te eten hoor'. Daar doen we het voor. Een uiterst aardige ober vraagt wat we willen en komt met van alles en nog wat aan zetten. Het naanbrood (met garlic!) is superlekker en valt ook bij Olive erg in de smaak. Gezond? I don't know, maar ze eet tenminste iets. Zoveel eten ze namelijk niet, dus ik ben al lang blij als er wat in gaat...
En het eten is eigenlijk best heel erg oké. De volgende dag nemen we Rob & Nynke er ook mee naar toe 😉

Die volgende dag hebben we dus met Rob & Nynke afgesproken. Voor de Petronas Twin Towers in het KLCC park ontmoeten we ze. En dat is superleuk! We horen alle verhalen en natuurlijk alle ins en outs over 'het aanzoek' (van Rob aan Nynke op oudjaarsavond bij het kampvuur op Expeditie Robinson eiland in de Filipijnen!!!). We kletsen een hele tijd en ondertussen kijken de kids filmpjes op YouTube bij de Starbucks. Als dat uiteindelijk gaat vervelen besluiten we iets voor hen te gaan doen. En in het park is weer zo'n waterspeelplaats voor kinderen! Net als wij er naar toe lopen, barst het onweer los en komt het met bakken uit de hemel. Maar Buitenhoeve kinderen deert dat niet; wij schuilen, zij hebben de grootste lol in de plassen en zijn helemaal doorweekt. Zo'n regenbui is wel even heel heftig, maar het voelt veel minder erg omdat het gewoon lekker warm blijft en even later is het weer droog en gaat iedereen weer verder waar ie gebleven was. Wij dus ook. Eerst in de grote speeltuin en later in het water. Spelen in het water met de Petronas Twin Towers achter je. Ze hebben het zelf niet door, maar wij vinden het wel een bijzonder plaatje 🙂

Met de metro gaan we naar ons befaamde restaurantje aan de overkant van ons hotel, daar eten we met z'n allen en dan is het tijd om weer afscheid te nemen. Tijd om beide weer nieuwe eigen avonturen te maken. Maar toch leuk dat we allemaal een klein stukje hebben uitgemaakt van elkaars avonturen. En bijzonder om elkaar in KL te ontmoeten.

De volgende dag vliegen we naar Surat Thani. Een vliegreis van 1,5 uur. Niet veel, maar al met al zijn we toch een lange dag onderweg. Je moet op tijd op het vliegveld zijn, de vliegreis zelf, daarna nog door de paspoortcontrole en met de taxi (voor veel en veel te geld, maar ze snappen heus wel wat ze met die vragende, nog veel te niet zongebruinde gezichten om moeten gaan) naar ons hotel. Het hotel stelt heel erg weinig voor, maar voor 1 nachtje prima te doen.

Ik merk dat het reizen van de afgelopen week toch wel erg veel is geweest. We hebben voor de komende tijd elke keer 4 nachten of langer op 1 plek geboekt en we komen tot de conclusie dat ons dat heel verstandig lijkt. Deze eerste week is best vermoeiend geweest; al het reizen, de drukke steden en de jetlag. Maar ik merk ook dat ik wel al begin te ontspannen, omdat ik weet dat we de volgende dag op Koh Tao aankomen. We zijn bijna op bestemming zeg maar. Ik heb het gevoel dat het nu pas echt gaat beginnen. Dat waar we nu heen gaan mij het gevoel gaat geven wat ik me er bij voorgesteld had: lekker ontspannen met elkaar zijn en genieten van al het goeds dat dit avontuur ons te bieden heeft.

We zullen zien of dat ook echt zo is... De volgende dag eerst nog even een lange boottocht en voor wie ons volgt op Instagram heeft vast al wel door of ik dat gevoel een beetje heb kunnen krijgen... 😉

Daarover meer in een volgend blog!

See you! En dank je wel voor je aandacht 🙂

XOXO

 

Foto's Singapore & Kuala Lumpur