Met nog 1 week voor vertrek, blik ik terug op de afgelopen jaren en hoe het zo ver heeft kunnen komen dat we voor ruim 5 maanden naar Azië gaan 🙂 !!!

Dream it.

Ik heb grote, grotere en grootse dromen. Ik ben altijd al goed geweest in groots dromen. Hoe groter hoe beter. En in mijn dromen is Reizen zeker een terugkerend iets. In 2009 maakte ik mijn eerste grote reis en daarmee kwam een grootse droom uit. 9 maanden heb ik door Midden- & Zuid-Amerika gereisd; van Mexico naar Argentinië!

De onrust om te reizen leek daarna even gestild. Maar al snel merkte ik dat ik nog steeds graag nieuwe dingen wil blijven ontdekken en avonturen wil beleven.

Tijdens onze vakantie naar Mexico als Newly Weds met Noah van 9 maanden, voelde ik voor het eerst hoe tof ik het zou vinden om met onze kinderen (we waren die vakantie er achter gekomen dat ik -alweer- zwanger was van Olive) te reizen. We liepen door de bossen en ruïnes van Tulum en ik vertelde Ralf hoe gaaf ik dit zou vinden om dit met 2 van die kleine mensjes te beleven. Samen. Met elkaar.

En daar was de droom. Heel abstract, nog niks concreets, alleen een gevoel. Maar dat gevoel was het zaadje van de droom die gepland werd.

Twee jaar gingen voorbij, Olive werd geboren en we werden meegesleurd in het hectische, drukke leven van een jong gezin... Daar stond geen rem op, dat ging maar door. Om ons heen waren er 2 gezinnen die inmiddels een lange, verre reis van een aantal maanden gemaakt hadden. Ik voelde telkens: Dat is wat ik ook wil! Maar ik dacht er direct ook achter aan: 'maar Ralf wil dat toch niet...'

Nu ik dit schrijf besef ik me hoe mijn hoofd, mijn gedachten direct de dromen uit mijn hart om zeep probeerden te helpen. Pure sabotage om mij te behoeden voor een teleurstelling. Zo werkt dat met je hoofd die je probeert te beschermen op het moment dat je dreigt iets 'groots' en 'spannends' vanuit je hart te gaan ondernemen. Dan wordt je kwetsbaar, de kans dat er pijn bij komt kijken is aanwezig en daar hebben we direct een beschermingsmechanisme voor die ons beschermt.
Maar het maakt ook dat als je naar je gedachten blijft luisteren en je laat leiden door angst, er van je dromen uit je hart niks terecht komt. Dat is veilig, maar je kan je afvragen of je dat is waar je écht gelukkig van wordt. Of dat je toch de stoute schoenen aan durft te trekken en er voor gaat. Voor de dingen waar je echt gelukkig van wordt: je dromen, je diepste verlangens...

Wish it.

Dat dus. Ik besloot er voor te gaan! Want ik besefte: als ik dit echt wil, als dit mijn droom is, zal ik die toch moeten uitspreken. Hoe spannend ik dat ook vind... Anders komt er sowieso niks van. En spannend vond ik dat zeker. Want er was een kans dat Ralf dit helemaal niet zag zitten. En als je Ralf kent, dan weet je dat die kans best groot was want het is nogal een huismus zoals ie het zelf ook zegt. Na twee weken vakantie is ie blij dat ie weer naar zijn huis mag.

Ik zocht, zoals je het wel kent in films en soaps, een 'goed moment' uit om het voorzichtig te vragen. Tot mijn grote verbazing zei hij niet direct 'Nee', maar gaf hij aan er over na te willen denken. Inside maakte mijn hart al kleine vreugdesprongetjes (!!!). Want ik wist dat de kans daarmee ineens een stuk groter was geworden.
Ik zette hoog en wat nonchalant in op..: Iets van een jaar ofzo... En ik sprak mezelf streng toe: 'Nu niet doordrammen, maar Ralf gewoon zijn bedenktijd gunnen'.

Wat er volgde was ongeveer dit...

  • Nog geen week later zei mijn moeder tegen mij: 'Dus jullie hebben plannen om op reis te gaan'.
  • '????Huh, hoe kwam ze daar nou bij???'
  • 'Dat zei Ralf', zei ze tegen mij.
  • Ohhhh ik wist niet dat hij al had nagedacht...
  • 'Alleen geen jaar, dat vindt ie te lang', voegde ze er aan toe.
  • 'Geen jaar, geen jaar...', dacht ik. 'Maar als ie een jaar te lang vindt, dan betekent dat dus dat ie wél wil! Dat ie 'Ja' zegt. Alleen geen jaar, maar daar komen we dan wel uit'.

Ik reed met de kinderen snel naar huis, had even geen oog meer voor ze en brandde los tegen Ralf. Hij gaf toe dat ie dat gezegd had en dat ie dus instemde met mijn idee (mijn droom!!). Ik begon wild te springen en roepen door de kamer.

'Doe nu maar weer normaal', zei hij droog toen ie mij zo onnozel zag doen. Prima.
Een half jaar is de max., gaf ie ook aan. EEN.HALF.JAAR?!?! Prima, hele dikke vette prima!

Ongelooflijk. Dit is dus wat er kan gebeuren als ik mijn dromen deel. Dat had ik echt nooit gedacht. In mijn stoutste dromen niet durven hopen ;-). Zo blij dat ik het gevraagd heb, anders zou ik er nu nog mee rondlopen en me afvragen hoe het zou zijn om dit te ondernemen.

En zo werd het iets van ons samen in plaats van iets van mij alleen. <3

Daarna volgde een tijd dat we het wel vaag in ons hoofd hadden. Maar niet concreet en dan lijkt het nog zo'n ver-van-mn-bed-show. Pas toen ik afgelopen najaar besloot te stoppen met hockey kwam er ineens ruimte voor ons plan. De periode hadden we snel besloten; vanaf januari tot juli leek ons de meest geschikte reisperiode. En over Zuid-Oost Azië hadden we het al vaker gehad, dus dat was ook snel besloten.

Zo veranderde onze droom is een plan. Maar om dit plan te laten slagen moest er nog wel heel wat gebeuren. Een van de belangrijkste dingen, een voorwaarde zelfs, was ons huis verhuren. Om een groot deel van de vaste lasten te dekken, maar ook omdat we het wel een prettig idee vinden dat ons huis bewoond wordt in onze afwezigheid.

Dat was eigenlijk de grootste onzekerheid die we hadden. Nu ik er zo dicht bij leek te zijn, wilde ik ook zo graag dat het werkelijkheid ging worden. Ik heb me continue zoveel mogelijk positief proberen af te stemmen op het universum; er op te vertrouwen dat het ging lukken. Maar ik merkte ook dat dat niet altijd lukte. Door de onzekerheid probeerde ik controle te krijgen op de situatie door van alles te willen gaan doen om een huurder te vinden. I know, dat heeft geen zin, het is schijnzekerheid die ik met de controle en het 'druk-doen' probeerde te creëren. En dan probeerde ik me weer over te geven aan het universum; er op te vertrouwen dat als zij dit voor mij in petto heeft, dat het dan goed komt.

Door een makelaar in te schakelen voelde we onze kans op een geschikte huurder toenemen. Dat zou vast goed komen. Maar toen de eerste geïnteresseerden 's middags afbelden, raakte ik even van slag. Het ene moment zag ik ons al helemaal op het strand zitten, om een paar uur later keihard teleurgesteld te worden door het afzeggen.
Als ik het nu zo schrijf, zie ik dat het wel aangeeft hoe sterk mijn verlangen is om dit mee te maken!

Daarna volgden er snel nog 2 geïnteresseerden. Ik durfde dit keer niet meer weg te dromen over hoe het er uit zou kunnen gaan zien. Ik dacht dat ga ik pas doen als die handtekening onder het contract staat. En dat gebeurde... 22 december werd het contract ondertekend! Dat betekende dat we nog maar 3 weken hadden om alles verder in orde te maken!

Do it.

Allright. Let's do this! Nu gaat het echt gebeuren, we hebben een startdatum. Daar kunnen we naar toe leven.

Ik was de aflopen tijd natuurlijk al wel voorzichtig bezig geweest met wat dingen, er van uitgaande dat we in januari zouden vertrekken. Hier en daar had ik wat opgeruimd en geregeld, bijvoorbeeld de vaccinaties.

Maar vanaf de dag dat we de tickets boekten, 20 december, zijn we pas echt helemaal los gegaan. Ik maakte To-do lijsten voor het huis, voor de kinderen, voor andere 'regel dingen'. Ik struinde marktplaats af voor spullen die we nodig hedden en andere webwinkels. Elke dag kwamen er bestellingen binnen met spullen voor onze uitrusting, schoenen en kleding. In huis alles in orde maken, al onze persoonlijke bezittingen inpakken en weer afstrepen op de To-do lijsten en weer aanvullen met nieuwe dingen.

Er zit niet echt structuur in, ik doe alles kris kras door elkaar, maar toch werkt het goed. Elke dag kijk ik wat er moet gebeuren, wat er in me op komt en wat prioriteit heeft. Ik maak notities in mijn telefoon en op papiertjes. Ralf doet de dingen waarvoor hij zich verantwoordelijk voelt en waar hij aan denkt (dat zijn toch andere dingen dan waar ik stil bij sta, dus dat komt goed uit) en we overleggen over van alles en nog wat er in ons op komt.

Het valt me mee. Mijn hoofd maakt soms overuren, maar ik vind het zo leuk om overal mee bezig te zijn. Het doel is natuurlijk ook fantastisch, dus daar doe ik het met alle liefde voor :-))). Soms kan ik niet slapen van alle drukte en van de voorstellingen die ik me keer op keer maak van hoe het zou zijn...

Ons huis begint opgeruimd te raken, we hebben zoveel weg gedaan. Dus om te ontspullen werkt dit ook echt goed. Dat geeft niet alleen ruimte in huis, maar ook zeker in mijn hoofd; minder ballast, minder 'troep' en meer overzicht en dus ruimte. Heerlijk!

Voor ons gevoel liggen we op schema. Ik zei dit weekend nog nadat we een berg werk verzet hadden dat ik me deze week nog zou gaan vervelen. Nou, ik weet niet, dat gaat niet gebeuren haha. Maar ik zit wel een beetje op donderdag, vrijdag en zaterdag te wachten. Dan ga ik echt de laatste spullen/ speelgoed pas opruimen en het huis schoonmaken. In tussen tijd regel ik de laatste organisatorische dingen en rond ik echt de laatste werkzaamheden af.

En nu, een paar dagen voor vertrek, komt er ruimte om eens te gaan kijken naar wat er allemaal te beleven valt. Want daar hebben we ons eigenlijk nog niet echt in verdiept. Wat we wel weten is:

  • We vliegen op Singapore. Niet omdat we dat zo leuk vinden, maar omdat het goedkope tickets waren ;-).
  • Daarna reizen we door naar Kuala Lumpur, omdat Rob (broertje van Ralf) en Nynke (vriendin van Rob) daar dan ook zijn. Wel zo leuk om die ook even te zien 🙂
  • En daarna weten we het niet. Maleisië bekijken denken we, maar in ieder geval zo snel mogelijk naar het strand
  • Andere landen die we sowieso aan willen doen: Thailand, Sri Lanka en Bali
  • Andere landen die we waarschijnlijk ook aan willen doen: Vietnam, Laos, Cambodja
  • 25 juni vliegen we weer naar huis, dus dat betekent 5 maanden en 10 dagen weg zijn!!

Als mensen vragen of ik zenuwachtig ben, dan weet ik dat niet zo goed. Het voelt nog wat onwerkelijk dus ik weet niet zo goed waar ik zenuwachtig voor zou moeten zijn. Oké, 's avonds in bed heb ik vaak wel even zo'n moment dat ik de spanning (gezonde, maar wel intense) in mijn lichaam voel. Dan besef ik even dat het echt gaat gebeuren. Dat we echt gaan...

We gaan het dus gewoon doen! Mijn droom wordt werkelijkheid! (!!!!!!!)

Ik heb altijd een instelling gehad dat als je iets wil, je er voor moet gaan en dat het dan ook gaat lukken. Niet moeilijk doen; waar een wil is, is een weg. Toch was deze instelling de laatste jaren wat weggezakt door de hectiek van het gezinsleven waarin we terecht zijn gekomen. Ik werd reactief in plaats van actief. Soms zelfs passief. Alsof ik geleefd werd in plaats van leefde.
Maar met deze droom dat een plan werd en ook echt uitgevoerd gaat worden, kwam die instelling weer helemaal bovendrijven. Alsof ik de touwtjes van mijn leven weer in mijn eigen handen heb. Om keuzes te maken, keuzes vanuit mijn hart. Even was ik vergeten hoe dat ook al weer werkte. Nu weet ik dat weer, nu voel ik dat weer. Zo dus.
(En dat is toch ook waar ik zo graag andere vrouwen bij help, dus: 'Practice what you preach, chica!')

Om de touwtjes de komende 5 maanden trouwens weer helemaal los te laten. Te gaan waar we willen gaan, te doen wat willen doen, niet doen wat we niet willen, met elkaar-zijn en verder even helemaal niks.

We gaan naar waar het leuk is en als het niet -meer- leuk is, gaan we weer verder...